Archief Etcetera

Zoeken naar  Auteur


8 document(en) met "schaakbord"



Nr. 4, September 1983 • Klaas Tindemans • 1983-1984: Het voordeel van de twijfel
De kloof tussen Theater en theater is groter dan ooit en per definitie is er niemand die de stukken op dit schaakbord wil of kan verplaatsen: iedereen is immers partijdig

Nr. 11, Juni 1985 • Johan Callens • David Mamet, dichter bij Beckett dan bij...
een Amerikaanse produktie van Sexual Perversity was een raster of schaakbord, zoals men wil, op de vloer getekend om te tonen dat de personages verschillende (seksuele) relaties uitproberen

Nr. 14, Juli 1986 • René Verheezen • Moeder
Zij zet de stukken goed en veegt dan plots het schaakbord leeg) Prinses Voila

Nr. 26, Juni 1989 • Jan Simoen • De God of de ledepop
Rechts is een groot schaakbord vertikaal tegen de wand aangebracht waarop het publiek de wedstrijd kan volgen...Daarop het schaakbord met, nauwelijks zichtbaar voor de toeschouwers, de stukken: een loper, een paard, de witte koningin...Hij bedient zich van verschillende vertelstandpunten en schuift die op en af als stukken op een schaakbord, tastend naar een bres in de verdediging van de tegenspeler, Wittgenstein

Nr. 28, December 1989 • Dirk Verstockt, Klaas Tindemans, Luk Van den... • KRONIEK
wordt mee uitgespeeld). De personages, inclusief de historische helden van de revolutie, worden in een dergelijk kader gereduceerd tot miniatuurpionnen op het immense schaakbord van de wereldgeschiedenis

Nr. 44, Februari 1994 • Peter Stein • Peter Stein: 'Investeren in cultuur is investeren...
Voor hem is het toneel een schaakbord waarop de stukken over succes en mislukking beslissen

Nr. 47, December 1994 • Luk Van den Dries • Quartett door het Berliner Ensemble
streng deugdzame Madame de Tourvel uiteindelijk bezwijkt: voor haar een zonde die ze betaalt met een zelfgekozen dood: op het schaakbord van Merteuil en Valmont een toren die gevallen is. Merteuil wint

Nr. 63, Maart 1998 • Rudi Laermans • De idiotie van het menselijke
Men mag aan deze zet op het theatrale schaakbord geredelijk de conclusie verbinden dat Lauwers de scène minder als een denkbeeldige en veeleer als een denkruimte opvat