Archief Etcetera

Zoeken naar  Auteur


22 document(en) met "hoves" • Resultaten 1 tot 20 worden getoond • Toon volgende twintig resultaten



Nr. 4, September 1983 • Klaas Tindemans • 1983-1984: Het voordeel van de twijfel
Ivo Van Hoves AKT kan zich herpakken met Marguérite Duras' De villa Agatha : de hyperrealistische los-zand-teksten van Duras zullen Van Hove wel liggen

Nr. 7, Juli 1984 • Marianne Van Kerkhoven • De klatergouden gids van het Antwerpse theater
Hij kwam voor het eerst in de kijker in Ivo Van Hoves Geruchten bij AKT (zie Etcetera 5). (K.T

Nr. 10, April 1985 • Marianne Van Kerkhoven, Johan Thielemans, Bart Patoor,... • KRONIEK
de waarde van Van Hoves teksten niet conjunctureel en overschat

Nr. 13, April 1986 • Klaas Tindemans • Ivo Van Hove
Troilus en Cressida) Van Hoves nieuwe voorstelling, Müllers schrijven van de laatste jaren, dit gesprek, alles begint bij Shakespeare...Natuurlijk leeft de dialoog ook bij de met Muller vertrouwde toeschouwer: binnen één maand zag ik Gerardjan Rijnders' Beeldbeschrijving en Ivo Van Hoves Russische Openbaring, vormelijk heel...Fauré een zwarte mis leidt, als de wreed ogende Gekruisigde uit het dorpskapelletje (Van Hoves jeugdherinneringen, vertrouwde hij me toe). Veel rook en opwaaiend stof, harde belichting, grove effecten (met

Nr. 18, Juni 1987 • Frank Peeters • Theater maken in de tegenstroom
13) kon naar Van Hoves eigen zeggen enkel maar aanleiding zijn het 'anders' te doen...Met een mooie leugen van Semele de eer worden van onze stam, als de moeder van een god". In Van Hoves enscenering worden ze van alle personages het meest expliciet als karikaturaal citaat van

Nr. 20, December 1987 • Erwin Jans, Johan Thielemans, Klaas Tindemans, Pol... • KR O N I E K
lichtflitsen, muziek, geweerschoten, ...). Ik kan Van Hoves bedoeling begrijpen om langs de "geschokte" zintuigen van het publiek een opening te forceren naar een diepere emotionele laag (een soort "mythisch

Nr. 24, December 1988 • Johan Thielemans • OTTONE
Als De Keersmaeker helemaal de greep op het materiaal kwijtraakt, vertoont haar ballet een vervelende verwantschap met de irritante oppervlakkigheid van Ivo van Hoves Don Carlos

Nr. 28, December 1989 • Dirk Verstockt, Klaas Tindemans, Luk Van den... • KRONIEK
Niet alleen het feit dat deze billengod sokken droeg in Van Hoves Bacchanten bij Akt-Vertikaal, en voor de rest niets om het lijf had, ook het soort : dikke, grijsgespikkelde wollen, van het huismerk

Nr. 29, Maart 1990 • Erwin Jans • DE AANTREKKINGSKRACHT VAN ZWARTE GATEN
Het meest besproken onderdeel van Van Hoves produkties is wellicht de scenografie van Jan Versweyveld...Van Hoves enscenering wordt een lange tafel (de breedte van de scène) naar het publiek toe opgesteld...Van Hoves trouw aan de schriftuur van Komrijs vertaling staat in schril contrast met de houding die Sam Bogaerts, en niet alleen in deze produktie, tegenover de tekst aanneemt

Nr. 30, Juni 1990 • Johan Callens • O'Neill Het leven als tussenspel
Ondanks dit alles miste Van Hoves produktie nochtans helderheid

Nr. 32, December 1990 • Dirk Verstockt, Alexander Baervoets, Sigrid Bousset, Johan... • K R O N I E K
Ook in dat opzicht is Van Hoves theater een "berekend" theater : geen voorwerp of beweging op de scène of zij hebben wel een bedoelde betekenis

Nr. 34, Juni 1991 • Gunther Sergooris, Maarten Van Steenbergen, Geert Sels,... • KRONIEK
Van Hoves theaterwereld is mij te groot, ik loop erin verloren, zijn hoeveelheid tekens overvalt me letterlijk op momenten dat ik daaraan geen behoefte heb en zo verstikken ze de voorstelling...Reeds bij het betreden van de zaal wordt je geconfronteerd met het monumentale karakter van Van Hoves kunst

Nr. 39, December 1992 • Geert Opsomer • Van schilder tot schrijver van de ruimte
Net zoals het reusachtige masker in de Oedipus van Gosch, het reusachtige zwaard dat Orestes torst in Rijnders Andromache of de kothurnen waarop de acteurs liepen in Ivo van Hoves Bacchanten

Nr. 40, Februari 1993 • Luk Van den Dries • Moord op onschuldige kinderen
Een constructie met zowel voor- als nadelen, zo meent Luk Van den Dries na het zien van Van Hoves laatste twee regies...Dubbele functie Parallel met dit verhaal van explosieve groei en succes loopt Van Hoves zoektocht naar een eigen artistiek kader en de invulling daarvan...Gered wil een verdere stap zijn in Van Hoves zoektocht naar een meer strakke, haast geometrische vormentaal

Nr. 40, Februari 1993 • Inhoudstafel
41 Theater: Het antwoord op 24 november Bruno Koninckx zag Stan, Tie3, INS en Zuidpooltheater aan het werk 44 Theater: Ivo Van Hoves Begeren onder de olmen en Gered De moord op

Nr. 43, November 1993 • Eddie Vaes • 'Onze tijd is uit zijn voegen'
Van Hoves Hamlet wordt gekenmerkt door een dramaturgische noodzakelijkheid, maar die noodzakelijkheid wordt niet volledig waargemaakt op de scène, vindt Eddie Vaes...Nochtans waren Van Hoves noodzaak en bedoelingen sterk en duidelijk: het leven wordt op de drempel van de 21ste eeuw geteisterd door aids, oorlog, corruptie, onverdraagzaamheid, haat en meer van dat

Nr. 47, December 1994 • Johan Thielemans • Rijkemanshuis
evident is; en tenslotte is er een totaal nieuwe esthetische oplossing uit de bus gekomen, die zich laat aanzien als een nieuwe stap in de boeiende exploratie van het theatermedium die zowel van Hoves als

Nr. 74, December 2000 • Loek Zonneveld • Gedemilitariseerde zone
Jammer, want voor de rest ligt de kwaliteit van Ivo van Hoves regie in een consequente frisheid...Ik heb de bewonderenswaardig consequent uitgevoerde inconsequenties van Ivo van Hoves stijl-ratatouille in zijn enscenering van O'Neills Rijkemanshuis met bijna studieuze verbazing gadegeslagen...Ivo van Hoves voorstelling van Caligula doet een serieuze poging die strijd tussen kunst en Realpolitik te tonen als een duel: het duel tussen Kunst (met als ultieme consequentie de tirannie van de

Nr. 81, Februari 2002 • Loek Zonneveld • Woede en verwondering: 2 x 2 =...
Ivo van Hoves eigen (ook uitgeklede) Holland Festivalletje

Nr. 83, Januari 2002 • Katleen Van Langendonck • De extase van de toeschouwer
Zowel Ivo van Hoves Romeo en Julia als Wim Vandekeybus' Scratching the Inner Fields zetten vrouwen op de scène in hun traditionele rol van lustobject of hysterica, nauw verbonden met de natuur